در یک موزه معروف که با سنگ های مرمر کف پوش شده بود، مجسمه بسیار زیبای مرمرینی را به نمایش گذاشته بودند که مردم از راه های دور و نزدیک به دیدنش می آمدند. کسی نبود ککه مجسمه زیبا را ببیند و لب به تحسین باز نکند. یک شب، سنگ مرمرینی که کف پوش سالن بود، شروع به حرف زدن با مجسمه کرد وگفت: " این منصفانه نیست که همه پا روی من می گذارند تا تو را تحسین کنند! مگر یادت نیست که ما هر دو در یک معدن بودیم؟ این عادلانه نیست، من خیلی شاکی ام." مجسمه به آرامی لبخند زد و گفت: " یادت هست که وقتی مجسمه ساز خواست رویت کار کند، سرسختی و مقاومت کردی؟" سنگ جواب داد: "آری، چون ابزارش به من آسیب می رساند و من گمان کردم که می خواهد آزارم دهد. من تحمل این همه درد و رنج را نداشتم." مجسمه با همان لبخند وآرامش ادامه داد:      " ولی من فکر کردم که به طور حتم می خواهد از من چیزی بی نظیر بسازد و در این همه رنج، حتماً گنجی نهفته است. برای همین به مجسمه ساز گفتم که هر چه می خواهی ضربه بزن و صیقل بده. لذا درد ها و لطمه هایی را که ابزارش بر من وارد می کردند با جان ودل خریدم و هر چه رنج ها بیشتر می شدند، بیشتر تاب می آوردم تا زیباتر شوم.

ز مشکلات طریقت عنان متاب ای دل             که مرد راه نیندیشد از نشیب و فراز